کاش صاحب سرای بودم
که ستون هایش سست
تا با یک نگاه تو در هم می ریخت..

تا با ناز تو آتش می گرفت
کاش می توانستم تیشه به ریشه بزنم
و دوباره بذر عشق بکارم
آه....

نه.....
با این دستان خالی
لایق تو نیستم
شایسته قلب عاشق تو نیستم
آه ... کاش می توانستم بی آلایش

دوستت دارم رو به همه بگوییم...
حیف که دستانم خالی ...
قلبم مملو از عشق تو

با دستانم قلبم رو از سینه بیرون می آورم
تا دگر نه دستانم تهی
نه قلبی عاشق در سینه....